حیات  واقعی، حیات روح است که از وحی الهی تغذیه می‏شود؛ روحی که قلب صاحبش را به ذکر الله وابسته

کرده است. حیات روح، همان است که الله تعالی  آن را به حیات طیبه توصیف نموده است، آن‌ جا که 

می‏فرماید:

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً ۖ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ 

﴿٩٧                        [النحل:٩٧]

«به هر مومن نیکوکاری اعم از مرد و زن، زندگی نیک و پاکیزه‌ای می‌بخشیم و به آنان مطابق بهترین 

کردارشان پاداش می‌دهیم».

هم‌ چنین در جای دیگری می‏فرماید: