اسمای حسنی در تعدادي مشخص منحصر نیستند؛ زیرا خداوند، نامها و صفاتی دارد که در علم غیب

نزدخود باقی گذاشته و کسی از آن خبر ندارد و هیچ فرشته مقرب و پیامبری، آنها را نمی داند. چنانچه

در حدیث صحیح آمده است: (...أسألک بکل اسم هو لک سمّیت به نفسک أو أنزلته فی کتابک أو علمته

أحداً من خلقک أو استأثرت به فی علم الغیب عندک...). یعنی: «...تو را با هر نامی می خوانم که خودت

را به آن نامیده ای یا در کتاب خود نازل نموده ای و یا به یکی از بندگانت یاد داده ای یا آن را در علم

غیبت نزد خود نگاه داشته ای...».[1]