عظمت الله جل شانه
ساخت؛ دریا را برای موسی شکافت؛ عیسی را به سوی خود بالا برد؛ هود را نجات داد و قومش را نابود
کرد؛ صالح را از دست ستمگران رهانید و قومش را در خانههایشان به هلاک رساند؛ آتش را برای
ابراهیم خنک و بیآزار گردانید و در عوضِ اسماعیل، قربانی بزرگی فرستاد و عیسی و مادرش را نشانهای
برای جهانیان قرار داد.
الله؛ هموست که فرعون و قومش را در دریا غرق کرد و جسد فرعون را بهعنوان نشانه و معجزهای برای
آیندگان سالم نگه داشت؛ قارون و کاشانهاش را در زمین فرو برد؛ یوسف را از تاریکیهای چاه نجات داد و
او را بر گنجینههای زمین حاکم کرد؛ نوح را بر کافران پیروز ساخت و او را با خانوادهاش از اندوه بزرگ
رهانید.
خداست که میخنداند و میگریاند؛ میمیراند و زنده میکند؛ خوشبخت یا بدبخت میکند؛ به وجود میآورد و از
بین میبرد؛ یکی را بَر میکشد و آن دیگری را از بالا به زیر میآورد؛ عزت و ذلت در دست اوست.
هموست که به هرکه بخواهد، میدهد و از هرکه بخواهد، باز میدارد.
هموست که نوح را هدایت، و پسرش را گمراه کرد؛ ابراهیم را برگزید و پدرش را رها نمود؛ لوط را نجات داد
و همسرش را هلاک کرد؛ فرعون را هلاک و همسرش را هدایت نمود؛ محمدصلی الله علیه وسلم را برگزید
و عمویش (ابولهب) را هلاک کرد؛ و نیز هموست که فرزندان سرسختترین دشمنانش همچون خالد بن ولید
و عکرمه بن ابیجهل را از یاریگران دعوتش قرار داد؛ اینجاست که باید بگوییم: الله به تعداد مخلوقاتش،
و به اندازهای که رضایت او حاصل گردد و هموزن عرش خویش و بهاندازهی جوهر مورد نیاز برای نوشتن
کلماتش پاک و منزه است.الله ذاتیست هم صاحب کمال و هم صاحب جمال؛ عنصر جمال در این هستی،
مقصود است. جمال و زیبایی، مقصود است و کمال، نامحدود؛ پس رؤیت حقیقت جمال، تنها زمانی امکانپذیر
است که دل با نورِ الله بنگرد؛ در نتیجه جوهر زیبا و شکوه بدیع اشیا برایش کشف میگردد